Het einde komt in zicht

Lieve allemaal

Met mij gaat het goed. De antibioticumkuur en zalf hebben hun werk goed gedaan. De plek is minder gespannen, rood en warm. Vandaag ook weer een spuit gehad. Gelukkig heeft de hondenbeet me niet gehinderd bij al mijn werkzaamheden.

Zondagmorgen zijn we, na de mis bij de zusters, met ons groepje volunteers  te voet naar Shanti Dan gelopen i.p.v. met de bus. Een wandeling van 3 kwartier. Puur India, met authentieke dorpjes, veel groen, kleine winkeltjes en marktjes. De moeite waard!

In Shanti Dan wonen ook meisjes die een matige verstandelijke beperking hebben. Zo sprak ik een meisje dat zelfs de Engelse taal enigszins beheerst. De zuster zei: This is our child. She was born in Sishu Bhavan. En vervolgens; ze blijft bij ons totdat ze overlijdt. Er zijn dus zelfs moeders geweest die bevallen zijn in het kindertehuis en hun kind direct daar achter hebben gelaten of snel na de bevalling. Helaas is dat de pijnlijke werkelijkheid met als meest voorkomende rede: armoede. Niet voor je eigen kind kunnen zorgen. Uit zo´n situatie komen veel meisjes die in Shanti Dan wonen.

Zoals gezegd was mijn vrije donderdag helemaal vol gepland. Met het bezoek aan FOKE (vorige blog) maar ook nog met nóg een bezoek aan The Rainbow Children. Het was immers de “dag van de arbeid”. De Massies van alle Rainbow ’s waren uitgenodigd in Untallah. Ze vonden dat ik ook daarbij aanwezig moest zijn. Zo gezegd, zo gedaan. We werden getrakteerd op een mooi programma met en door de kinderen. Dans, muziek, voorlezen, cadeautjes, eten en drinken…..Er volgden mooie toespraken die me echt raakten. De dankbaarheid voor het werk van de Massies werd enorm benadrukt. En terecht!  Ze komen vaak van ver, om de kinderen een echt Thuis-gevoel te geven. Want de “nachtmerries” achter ieder kind wil je niet weten.

Vervolgens werd ik ook enorm geprezen voor de vele jaren dat ik The Rainbows bezoek en ook financieel ondersteun. Het was een emotioneel gebeuren. Zeker als je de kinderen ziet zitten die op jonge leeftijd al zoveel narigheid, zorgen en verdriet in hun rugzakje hebben. Ik heb met een begeleidster allemaal lekkere zoete hapjes gekocht, zowel voor de Massies als voor alle kinderen. Ze hebben gesmuld! Wederom met heel veel dank aan iedereen die financieel een steentje heeft bijgedragen.

Ik ben nog een keer gaan shoppen met de zusters van Kaligat en van Shanti-Dan vanwege het resterende geld. Voor Shanti-Dan hebben we stof gekocht om nieuwe gordijnen van te naaien. De meisjes liggen vele uren op bed in de slaapzaal, en een fris gordijn is geen overbodige luxe. Omdat de meisjes stoffen luiers dragen hebben we heel veel katoen gekocht zodat de naaister weer aan het werk kan. Verder nog een dikke rol “tapijt” voor de fysiotherapie-ruimte. Iedere dag wordt hier veel en goed werk verzet. Verder nog verbruiksmateriaal zoals papier, stiften, kleurpotloden, plakspullen, schaartjes…..Dit materiaal is natuurlijk alleen bestemd voor de kinderen met een matige/lichte verstandelijke en fysieke beperking. 

Voor Kaligat hebben we 55 hemden en joggingbroeken (tot onder de knie) gekocht voor de mannen op de mannenafdeling. Ook nog heel veel crocs en slippers. Op weg naar de markt hebben we een mannelijke patiënt op de trein gezet. Hij werd in december 2024 in de goot gevonden met een verbrijzelde arm, een open hoofdwond, totaal ondervoed en verwaarloosd. Beroofd van al zijn bezittingen. Hij is opgenomen in Kaligat waar hij meerdere operaties heeft ondergaan. Hij heeft zijn familie (vrouw en 2 dochters) nooit meer gezien of gesproken na de opname. Hij weet zich niet meer te herinneren hoe lang hij daarvoor al van huis was. Hij werkte immers in Chennai. Wellicht denkt de familie dat hij overleden is? Vandaag heeft hij de trein naar huis genomen. Onvoorstelbaar hoe het moet zijn als je `vermiste` echtgenoot plotseling voor je staat.

Zowel op zondag als maandag is een vrouw overleden in Kaligat. Ze waren ernstig ziek en heel zwak. Ze zijn (gelukkig) uit hun lijden verlost.

Zondag kregen we bezoek van een groep Amerikanen die een rondleiding kregen in Kaligat. Deze mensen waren diep onder de indruk. Ze hebben gebeden voor alle patiënten en zusters. Tot slot zongen ze voor de patiënten ‘Amazing Grace’. Kippenvel!

Op zondag heb ik, door de kok van een klein restaurantje in Kaligat, eten laten klaarmaken voor mensen die op straat leven. Na mij werk ben ik hier naartoe gegaan. We hebben een bankje buiten gezet met daarop de bereide maaltijd. In een mum van tijd hadden de zwervers dit geschoten en sloten aan in de rij om een maaltijd te bemachtigen. Zo fijn om te zien hoe ze dit waarderen. Ze zijn ook heel beleefd als ze de maaltijd in ontvangst nemen. Met dank weer aan alle sponsoren!

Eten en vervoer is echt goedkoop in Calcutta. Ik eet iedere dag bij mijn favoriete eetkraampje op straat. Hiervoor betaal ik 60 roepie, omgerekend ongeveer 60 cent. Als ik bijvoorbeeld een egg-roll of een veg-roll neem betaal ik 35 roepie, ongeveer 35 cent. Voor 30 cent koop ik 2 liter water. En een klein flesje limca, cola of sprite kost 10 roepie oftewel 10 cent. Dit betaal ik ook voor de bus en de metro.

Helaas is het deze keer niet gelukt om naar The Brick-Fields-Schools te gaan. Een mooi project van Mary-Ward-Social-Centre. Het is ver weg en ik heb er dit jaar gewoon de tijd niet voor. Ze hebben wel het sponsorgeld ontvangen dat besteed wordt aan onderwijs (salariëring leerkrachten, schoolspullen, lunch op school).  De schooltjes liggen aan de grens van Bangladesh. Het zijn schooltjes in de buitenlucht, dicht bij de fabriekjes waar de ouders brikken handmatig maken en bakken. Ook de kinderen werden hier lange tijd voor ingezet. Kinderarbeid komt hier namelijk nog heel veel voor. Door de kinderen naar school te laten gaan, wordt dit probleem aangepakt. De leerkrachten die er les geven zijn heel kindvriendelijk en gedreven. Ze verkiezen het werken met deze kinderen boven het werken in een reguliere basisschool. Ik heb al vele malen mogen genieten van dit prachtige project. Het sponsorgeld is ook hier weer uitermate goed terecht gekomen.

Bij het graf van mr. Teresa is weer een kaarsje aangestoken voor iedereen. Mijn volgende en laatste reisverslag schrijf ik als ik in het weekend weer thuis ben.

Lieve groetjes uit Calcutta,

Margriet