Nog meer mooie projecten...........

Lieve allemaal

Met mij gaat het goed ofschoon ik toch wel even schrok toen er een mail van Emirates binnen kwam. Mijn vlucht op 22 mei is gecanceld, maar er is wel een alternatief geboden. Dat betekent dat ik 1 dag later in Düsseldorf land, en wel op zaterdagmiddag 23 mei. Helaas is de aansluiting van Dubai naar Düsseldorf pas vele uren later, maar het is niet anders.

Het werk in de huizen blijft inspirerend maar ook intensief. Zeker nu de temperaturen weer langzaam oplopen. Gemiddeld 36 graden (afgelopen weekend veel bewolking maar hierdoor hoge luchtvochtigheid) maar na het weekend tikt het misschien wel de 40 aan.

Ik heb in Kaligat weer zr. Maria ontmoet. Zij is afkomstig uit Wenen en heeft ooit samen met mij vrijwilligerswerk gedaan. Later is ze een non geworden en heeft zich aangesloten bij de Missionairies of Charity. Bijzonder, he? In het moederhuis werd ik aangesproken door een Indiase zuster die in haar jonge jaren geadopteerd werd door een Belgisch gezin. Vandaar dat ze Nederlands spreekt. Ze hoorde van mij, dus zocht me op. Zo leuk! We zijn hier echter zo gewend om Engels te spreken dat we moesten nadenken bij bepaalde Nederlandse woorden. Bizar! Ik Shanti Dan ontmoette ik een zuster die oorspronkelijk afkomstig is uit Venray. We gaan een dezer dagen even bijkletsen.

Er is in het weekend wéér een vrouw overleden. Altijd verdrietig als je een dag later een leeg bed aantreft. Eén andere vrouw had een dezer dagen een sjaal omgeslagen, haar kussen onder de arm genomen en liep vervolgens parmantig naar de mannenafdeling om van daaruit naar buiten te gaan. Ze was op weg naar huis, zo zei ze. Het was heel komisch, maar heeft heel wat voeten in aarde gehad om haar terug naar de vrouwenafdeling te krijgen. Schreeuwen, schoppen, slaan……Samen met de zuster is het gelukt om haar weer terug te brengen. Ze bleef de hele middag “uit haar huisje”. Op zondag kregen de dames na het eten een lepel ijs als toetje. Voor sommigen smullen, voor anderen bibberen van de kou. De zuster en ik hebben ons kostelijk vermaakt bij het zien van die taferelen.

Na mijn werkzaamheden heb ik ook weer de organisatie New Light bezocht. Deze organisatie, o.l.v. Urmi Basu, is een van mijn Goede Doelen Acties waar ook nu weer een deel van het sponsorgeld naar toe is gegaan. Het gaat hier immers om kinderen, die in de Red Light Districten, oftewel rosse buurten zijn opgegroeid. Hun moeders werken (vanwege armoede) in de prostitutie, veelal thuis. Dit zorgt ervoor dat veel van deze kinderen getraumatiseerd zijn.

New Light vangt deze kinderen op, zorgt ervoor dat ze eten krijgen en naar school gaan. Na schooltijd worden spelletjes gedaan, een filmpje gekeken, gezongen en gedanst en vervolgens begint de meditatie. Van klein tot groot doen ze hier aan mee. Heerlijk om te zien! Kinderen die thuis niet veilig zijn overnachten bij New Light. Uiteraard is het kosteloos voor de kinderen en hun gezinnen. Alleen dankzij sponsoring is het mogelijk om dit alles voor elkaar te krijgen. Namens Urmi heel veel veel dank aan alle sponsoren. New Light is een geweldige organisatie die afgelopen december het 25-jarig bestaan heeft gevierd.

In Shanti-Dan heb ik veel plezier met the kids. De meeste kinderen zijn aan hun rolstoel gebonden en tot niets in staat. Maar het krijgen van aandacht laat hun smilen van oor tot oor. Je ziet ze dan zó enorm genieten. Hun oogjes glinsteren van pret en sommigen kraaien of maken geluidjes van plezier. Hoe mooi is dat! Ze herkennen me steeds beter als ik ’s ochtends binnen kom. Een mooier welkom kun je je niet voorstellen.

Cycilia is een uitzondering. Ze zit in een rolstoel, is spastisch maar clever. Ze spreekt moeizaam, maar redelijk goed Engels. Iedere dag oefenen we (in het Engels) letters, cijfers lezen en tellen. Onvoorstelbaar welke vorderingen ze maakt. Cycilia wist me te vertellen dat  haar moeder is overleden toen ze nog heel klein was en dat zij invalide is geworden na een ongeluk. Haar vader, broer en zus hebben haar toen naar een kindertehuis gebracht maar daarna heeft ze hen nooit meer gezien. Maar… zo zei ze, mijn moeder is altijd bij me en ik bij haar. Ze kijkt naar me vanuit de hemel. Cycilia vertelt dat Shanti Dan haar “thuis” is. En hier vindt ze het fijn en blijft ze altijd wonen.

Het blinde meisje Rani dat door haar zieke moeder werd gebracht zit doorgaans stilletjes in een rolstoel. Ze voelt aan je als ze aandacht krijgt maar toont verder geen emotie. Mij kruipen dan de rillingen over het lijf. Rani wil natuurlijk haar moeder voelen. Wat gaat in haar om? Eten gaat nog moeizaam, want dat is ze waarschijnlijk niet gewend. We zorgen goed voor haar, maar de werkelijkheid is schrijnend.

Mijn vrije donderdag is altijd propvol gepland. Dit vanwege de bezoekjes en/of uitstapjes met vrienden van Goede Doelen. Vandaar dat Sanghita me op zaterdag namiddag heeft uitgenodigd om FOKE te bezoeken. Die dag is een feestdag omdat ze de 165e verjaardag vieren van Kabiguru Tagore. Een groots dichter, schrijver en filosoof in India. Aangezien het op zaterdagmiddag weer onrustig is in de wijk, vanwege de overdracht (als ik het goed begrepen heb) m.b.t. de verkiezingsuitslag, is dit een mooi alternatief. Er gaat vrijwel geen bus naar Kaligat waardoor ik mijn werkplek toch moeizaam/niet kan bereiken.

Sanghita is een vriendin van het eerste uur dat ik in Calcutta kom. Ze heeft met haar team de organisatie FOKE (friends of kolkata’s eldery) gerealiseerd. Het is een geweldige liefdadigheidsinstelling. FOKE biedt onderdak aan vrouwen die een “straatleven” achter zich hebben. Een leven van bedelen, eenzaamheid, ziektes, verwaarlozing etc. Als FOKE ze opvangt krijgen ze een waardig leven en blijven ze in het huis totdat ze overlijden. Er zijn 2 opvanghuizen voor ouderen waaronder Bhalobasa. Dit huis heb ik zaterdagmiddag bezocht. Ruby is ook meegegaan. Gezellig!

Vanaf half 6 stromen ook dagelijks kinderen binnen bij FOKE. De “Happy Class” start immers om 6 uur. Het zijn kinderen uit probleemgezinnen. Ze starten hun programma op. Samen met de oudjes knutselen ze en doen simpele bewegingsoefeningen en spelletjes. Zo leuk! Vervolgens zoeken ze in leeftijdsgroepen hun plekje op in het huis, en de les begint. Ze krijgen les van jonge leraren, soms in opleiding.

Afgelopen zaterdag was er echter geen les maar een feestdag vanwege Tagore’s verjaardag. Samen met de bewoners van FOKE en andere belangstellenden kregen we een fantastisch programma voorgeschoteld door de kinderen uit de “Happy Class” m.n. de traditionele Indiase dansen waren prachtig. Ook werd een gedicht van Tagore voorgedragen en een verhaal gedramatiseerd. Wat hebben we genoten!

Voor de kinderen en oude mensen is alles kosteloos. Maar het geld moet ergens vandaan komen. Met name uit sponsoring. Dus………..een mooi bedrag is naar Foke gegaan. Heel veel dank namens Sanghita en medewerkers. 

Afgelopen zondag genoten in de mis bij de zusters in het Moederhuis. Het zijn allemaal engeltjes op aarde. Door hun prachtige zang waan je je in heaven. Blijft bijzonder!

Lieve groetjes uit Calcutta en tot het volgende blog,

Margriet