Nog meer shoppen!
Lieve allemaal
De dagen vliegen voorbij. Waarschijnlijk omdat ik het zo druk heb, maar ook omdat iedere dag iets “verrassends” gebeurt. Leuke en minder leuke dingen.
Na de hondenbeet is er toch een infectie opgetreden aan de wond. ’s Avonds zwelt de plek op, is rood en warm. De wondjes bloeden nog regelmatig want de beet was diep (aldus de zuster). Ik ben gestart met een antibioticumkuur en antibioticazalf. Verder voel ik me prima en kan ik alle werkzaamheden gewoon doen.
Zo ben ik ook gaan shoppen met 2 zusters van Kaligat. Wat was het gezellig! In de bus van The Missionairies of Charity kwam ik erachter dat een van de zusters 20 jaar geleden met mij is gestart met het doen van vrijwilligerswerk. Uiteindelijk is ze non geworden. Een prachtig verhaal ligt hieraan ten grondslag.
Op een immens grote markt hebben we honderden meters stof gekocht. Hiermee krijgen zowel de mannen (60) als vrouwen (55) op de afdeling 3 nieuwe “outfits”. In het huis is een naaister die hiermee aan de slag gaat. Stof kost voor Indiase begrippen best veel geld. En het mag alleen katoen zijn vanwege de extreme hitte hier. Vervolgens hebben we nog heel veel plastic bekers, kommen, schalen, schenkkannen en fruit gekocht. Heerlijke mango en lychee. Maar de centjes zijn nog niet op. Maandag na het werk gaan we nog een keer.
Terug in Kaligat kreeg ik een heerlijke lunch aangeboden van de zusters, samen met de massies en andere medewerkers. Die eten hier dagelijks. Vervolgens ben ik naar de afdeling gegaan om mijn werk te hervatten. Het was een lange, vermoeiende dag. Voldaan sloot ik die af.
Op woensdag stond ik er ’s middags alleen voor. De zusters hadden van alles georganiseerd voor de Massies vanwege Workersday (Dag van de Arbeid). Het is een dag ter ere van de arbeiders en dat verdienen de Massies als geen ander. Onbeschrijflijk wat ze allemaal doen. Dat is nog merkbaarder als je er alleen voorstaat. Gelukkig kwamen de zusters later helpen. Alle patiënten kregen een ijsje. Wat hebben ze gesmuld! Sommigen zaten van kop tot teen onder het ijs.
In Shanti-Dan ben ik al enkele dagen hulp-kapster. De meisjes krijgen een “zomerkapsel” dat wij beslist niet op prijs zouden stellen. Daarbij komt hoofdluis ook veel voor. Kam, schaar, scheermes en vervolgens zó kort knippen als maar kan. Alsof er een tondeuse overheen is gegaan. Daarbij is gehandicapte kinderen knippen echt een uitdaging!! Vandaag kregen kinderen van een basisschool een rondleiding, maar enkele kinderen vonden het maar doodeng. Begrijpelijk natuurlijk.
Op donderdag is onze vrije dag. Maar die was natuurlijk weer helemaal vol gepland. Ik heb o.a. een bezoek gebracht aan Bhalobasa, een opvanghuis voor ouderen. De organisatie FOKE (friends of kolkata’s elderly) is een geweldige liefdadigheidsinstelling die ik ook nu weer financieel heb ondersteund. Sanghita, de coördinator van FOKE is inmiddels al vele jaren een vriendin. FOKE biedt onderdak aan vrouwen die een “straatleven” achter zich hebben. Een leven van bedelen, eenzaamheid, ziektes, verwaarlozing etc. Als FOKE ze opvangt krijgen ze een waardig leven en blijven ze in het huis totdat ze overlijden.
Vanaf half 6 stromen de kinderen binnen bij FOKE. De “Happy Class” start immers om 6 uur. Het zijn kinderen uit probleemgezinnen. Ze starten hun programma op. Samen met de oudjes knutselen ze en doen simpele bewegingsoefeningen en spelletjes. Zo leuk! Vervolgens zoeken ze in leeftijdsgroepen hun plekje op in het huis, en de les begint. Ze krijgen les van jonge leraren, soms in opleiding. Ons sponsorgeld wordt deze keer ingezet voor de salariëring van deze leerkrachten. Voor de kinderen en oude mensen is alles kosteloos. Maar het geld moet ergens vandaan komen. Met name uit sponsoring. Heel veel dank namens Sanghita.
Toen ik op vrijdagmiddag in Kaligat aankwam was een jonge vrouw stervende, die de dag ervoor nog heel fit rondliep. Ik begreep het niet. De zuster had immers verteld dat de vrouw had besloten om terug te keren naar haar familie en dat zou op maandag gebeuren. Ze is inderdaad naar het treinstation gebracht, maar onderweg werd ze kortademig, begon te shaken, verloor haar bewustzijn etc……Besloten werd om haar terug te brengen naar Kaligat. In het bijzijn van ons allen overleed de vrouw. Een troost is dat ze in Kaligat is gegaan, omringd door mensen die haar lief hadden en voor haar zorgden. En niet op het treinstation, of op straat. Na alle rituelen is ze in doeken gewikkeld. Ik heb haar, samen met een Massie, op een brancard gelegd en naar de ruimte gebracht met de treffende spreuk: This is the way to heaven. Haar grote reis is begonnen. Helaas niet zoals ze die dag beoogde.
Ik heb bij het graf van mr. Teresa weer een kaarsje aangestoken en een intentie geschreven voor jullie allemaal. Het is en blijft een bijzondere plek.
Lieve groetjes uit Calcutta,
Margriet Janssen
Let je wel goed op je been!!!
Er wordt aan jou gedacht!
Zorg wel goed voor been,sterkte.
Hopelijk geneest jouw been snel en kom je gezond weer terug naar Nederland!
En die kinderen die les krijgen. Ook prachtig.
Wel heftig voor die vrouw die zo plotseling stierf. Inderdaad fijn dat ze in Kaligat is gestorven. Vervelend voor je dat je been toch is ontstoken. Fijn dat je goede zalf hebt en goede verzorgsters in de buurt.
Veel succes nog met het goede werk en het shoppen.
Groetjes Henkbeth
Respect voor al je werkzaamheden.
Houd je been goed in de gaten, want dit is geen ideale omgeving voor een ontsteking.
Geweldig al die kleurrijke lappen en blij gezicht van de zuster, zou zo mee willen helpen om er kleding van te maken.
Ook speciaal dat jullie het vrouwtje konden begeleiden naar haar dood.
Weer heel veel emotionele indrukken deze week, dankjewel. Liefs H&B
Zorg goed voor jezelf en je been! Hopelijk geneest het snel. Veel succes nog!
Lieve groetjes uit Calcutta, Margriet
Weet niet wat ik schrijven moet zo bijzonder het werk wat jij en de zusters doen.
Sluit mij aan bij alles wat je volgers schrijven
Wij zijn allemaal onder de indruk
En de prachtige foto's.
Maar lieverd pas goed op je zelf
je been goed in de gaten houden
Zeker als je lang moet vliegen
Groetjes, van Leny
Lieverd let je wel goed op jezelf, zo'n ontsteking aan je been, betreft niet alleen je been he🍀. Beterschap en veel liefs. Groetjes Marie-Therese.
Gelukkig ben ik, na zoveel jaren, enigszins door de wol geverfd. Maar toch! Iedere dag heeft weer een "verrassing" of iets onverwachts in petto. Ik neem het maar zoals het komt. Met name het reizen naar en van de tehuizen kost veel energie. Gelukkig mag ik me wat dat betreft gelukkig prijzen. De beet in mijn been gaat de goede kant op. Lieve groetjes, Margriet
De foto’s van de shop zusters enz zijn geweldig !!! Wat hebben ze weer veel kunnen inkopen dankzij alle sponsor centjes !!!!
En zo mooi dat je eveneens kan bijdragen aan de salariëring van de jonge leerkrachten van FOKE !!!!! En Sanghita is er gelukkig ook nog steeds !!!!! 👍🍀
Intens verdrietig dat de jonge vrouw de trein niet meer mocht halen … God bless her 🙏
Dikke knuffel van ons 🤗🤗 en alle succes en sterkte in deze laatste week !!!! Love you ❤️❤️🙋♀️
Bedankt en veel liefs, Margriet