Alles gaat z'n gangetje

Zoals reeds aangekondigd heb ik mijn vrijwilligerswerk weer direct opgepakt. In de ochtend in Shanti Dan, het weeshuis voor gehandicapte meisjes. En in de middag werk ik in het sterfhuis Nirmal Hriday oftewel Kaligat.

Na een pover ontbijtje in het Moederhuis ga ik iedere ochtend op pad, in een overvolle bus, samen met 3 Spaanse meisjes die ook in Shanti Dan werken. Het is onbeschrijflijk wat een drukte, lawaai maar vooral chaos het hier op de weg is. De bussen blijven ze volproppen met mensen zodat je geen teen meer kunt bewegen. En dat bij een temperatuur die tegen de 40 graden loopt. Afzien! En dan moet de werkdag nog beginnen. Ook de onbeschrijflijke armoede die vanuit de bus zichtbaar is, is schrijnend. Alles is zo betrekkelijk als je die ellende hier ziet. Wat zijn wij toch rijk (en vaak nog niet tevreden).

In Shanti Dan trof ik nog alle kinderen aan die er vorig jaar ook waren. Slechts 1 nieuw meisje. Ook de Indiase vrouwen die er in vaste dienst zijn (de massies) evenals de zusters waren er nog. Alleen de ‘superior sister’ van het huis is nieuw. Haar ga ik nog ontmoeten. Het was een heel fijn weerzien met iedereen.

Er is veel werk te doen. Dagelijks bedden verschonen, de was (handmatig) doen en ophangen op een plat dak (met die temperaturen), de kinderen drinken en eten geven, naar het toilet brengen, verschonen, maar vooral ook met ze “spelen”. Zelf moet je alles uit de kast trekken om ze te amuseren want er zijn vrijwel geen middelen en zelf kunnen ze eigenlijk niets. Ze zijn lichamelijk en geestelijk gehandicapt. Sommige meisjes zijn absoluut niet bereikbaar. Een aantal zijn blind.

Er komt nooit iemand op bezoek. Woensdag kwam echter een vrouw (met een smoes) binnen. Ze vroeg naar een bepaald meisje. En toen ze wist wie dat was, begon de scene. Ze beweerde haar moeder te zijn en eiste haar dochter op. De moeder heeft het kind afgestaan toen ze 2 jaar oud was en 17 jaar niets van zich laten horen. De vrouw was heel verward, schreeuwde en tierde om haar dochter. Ze sloeg om zich heen, was best agressief en is uiteindelijk overmeesterd en weggehaald. Veel meisjes waren van streek. Zo zielig! De zusters handelen dit verder af.

In Kaligat trof ik nog vrouwen aan die ik van vorig jaar kende maar er waren ook veel nieuwe gezichten. En dat geldt ook voor de zusters. Wat een voorrecht om met deze mooie, lieve en oprechte mensen te mogen werken. Alleen maar liefde!

Er zijn tegenwoordig best veel patiënten die weer opknappen na een opname in Kaligat. Vervolgens pakken ze vaak hun leven op straat weer op. De meesten hebben immers kind nog kraai. Dus dan is de straat de enige optie. Een aantal vrouwen liggen er heel slecht bij en zijn stervende. Zo fijn dat ze in Kaligat zijn en niet alleen op straat sterven. Dit was en is dan ook het doel van mr. Teresa met dit huis. En dat maakt het zo speciaal. Wat ons werk in de middag betreft; we zijn dan met name bezig met “gezelschap houden”, eten en drinken geven, medicijnen rondbrengen en de afwas doen.

Mijn vrije dag (donderdag) is altijd propvol gepland. Dit vanwege de bezoekjes en/of uitstapjes met, inmiddels vrienden, van Goede Doelen. Vandaag een bezoek gebracht aan The Rainbow Children. Het zijn kinderen van de straat, kinderen uit zeer arme gezinnen, kinderen die een onveilige thuissituatie hebben etc…Ze worden opgevangen in huizen die opgericht zijn door de Ierse zr. Cyril die vorig jaar op 93-jarige leeftijd is overleden. Ik heb dat prachtige mens meerdere malen mogen ontmoeten. Lucky me!

In Sealdah zocht ik The Rainbows ieder jaar op. Ze leefden daar op het plat dak van een school. Vanwege financiële redenen, vrijwilligers tekort e.d. worden ook die meisjes nu opgevangen in een huis in Entally. Er werkt hier een fantastisch team, vanuit het gedachtengoed van zr. Cyril. Ik heb een waanzinnige middag met hun doorgebracht. De meisje krijgen onderwijs en na schooltijd lieten ze zien hoe goed ze hadden leren boksen.

De meisjes zijn uitermate beleefd en tonen veel respect en dankbaarheid voor diegene die hun van straat heeft gehaald of uit een bizarre thuissituatie. Ze zijn enorm dankbaar voor de 2e kans die ze hebben gekregen in hun leven. Het ontzettend lieve bedankbriefje voor de vele jaren sponsoring bewijst dit nog maar eens.

Dat komt jullie allemaal toe…..…HEEL VEEL DANK!! Ook een kaarsje brandt op de graftombe van mr. Teresa. 

Lieve groetjes uit Calcutta,
Margriet