Alles gaat z’n gangetje

Met mij gaat het goed. Hopelijk met jullie ook.

Het is altijd een hele onderneming om hier te komen en te werken, maar het is het meer dan waard. De indruk die de armen en hulpbehoevenden op je maken, komt binnen. Recht in je hart! Het is zo puur, zo dankbaar, zo empathisch. De emotionele verbinding die je in korte tijd opbouwt is sterk en liefdevol. Het is heerlijk om dit werk met plezier en toewijding te doen. 

De 1e werkdag was meteen flink aanpoten. Er zijn immers maar een handjevol vrijwilligers op het moment, verspreid over diverse huizen. Ik ben op dit moment de enigste vrijwilligster in Shanti Dan (het weeshuis voor gehandicapte meisjes) evenals  ‘s middags in het sterfhuis Nirmal Friday, oftewel Kaligat. Gelukkig zijn de zusters en Indiase vrouwen (de massies) er elke dag. Het was een ontzettend warm weerzien tussen ons. Een Indiase massie die wat Engels spreekt zei: De massies zijn altijd blij als jij weer terug bent. Je neemt zoveel liefde en plezier mee. Maar dat is natuurlijk geheel wederzijds.

Veel kinderen in Shanti Dan lieten, ondanks hun handicap, ook zien en horen dat ze me herkenden. Ze reageerden zo blij! Echt fantastisch! Dan weet je waarvoor je het doet. Er is dagelijks veel werk te doen in het huis. Bedden verschonen, de was (handmatig) doen, was ophangen op een plat dak, de kinderen drinken en eten geven, naar het toilet brengen, verschonen, maar vooral aandacht geven. En hier krijg je (zonder dat ze woorden gebruiken) ook nog heel veel voor terug. Hoe mooi en bijzonder is dat! Twee meisjes zijn momenteel ernstig ziek. Ze kennen mij goed (al vanuit het vorige kindertehuis) en klampen zich aan me vast als ik naar huis ga. Dan breekt mijn hart. Hopelijk is er nog een morgen……….

In het Moederhuis bezoek ik iedere ochtend het graf van mr. Teresa, waar ik een intentie voor jullie heb geschreven en een kaarsje aangestoken. Vervolgens help ik de zusters met het klaarzetten van het voedsel voor de zwervers die op straat leven. Dat gebeurt dagelijks. Wij delen niet uit. Dat doen de zusters zelf. 

Zr. Mursy-Marie, die het vrijwilligerswerk jarenlang coördineerde, is na mijn vorige verblijf in Calcutta verplaatst naar Albanië. Zr. Joshua-Maria uit Chicago heeft haar taak overgenomen. Ook weer een hele bijzondere, warme, lieve en zorgzame zuster. Iedere ochtend hebben we na de mis (waar je niet verplicht bent om naar toe te gaan) een kort samenzijn met zr. Joshua en de vrijwilligers. Vervolgens een pover ontbijt, ontvangst, een gezamenlijk lied, en dan aan de slag……..Met de bus gaat iedereen naar z’n werkplek.

’s Middags staat voor mij het werk in Kaligat (huis voor zieken en stervenden) op het programma. Op een enkeling na waren er allemaal nieuwe gezichten. Zo’n lieve mensen! Zo ontzettend dankbaar! Velen zijn niet de hele dag aan hun bed gebonden. Dat was in het verleden wel anders. De huidige patiënten worden iedere dag enkele uren op een stoel gezet, en vervolgens weer naar bed gebracht. Maar ze zijn zo broos, ziek en hebben verlies van mentale vitaliteit. Toch zijn er best wel patiënten die weer opknappen in Kaligat en hun leven op straat weer oppakken. Ze hebben immers kind nog kraai. De zusters geven hen wel de optie om in Premdan (verzorgingshuis voor ouderen) te gaan wonen. De keuze is aan hen.

Op dit moment zijn er 2 vrouwen stervende. Gelukkig worden ze goed verzorgd en met liefde omringd.

Op zondag werd in het huis een bezoek gebracht door studenten van de Militaire Academie. Ze vieren hun 100 jarig bestaan en hebben hier een goed doel aan gekoppeld: Voedsel-boxen voor de patiënten in Kaligat. Wat hebben ze gesmuld van alle lekkernijen die ze zelden krijgen. Het was een knoeiboel van jewelste. Alles werd open gemaakt en geprobeerd. Het huis was na afloop een grote puinhoop, maar dat is bijzaak. Er is enorm genoten! Het avondeten werd hierdoor gecanceld.

Ook op de dag van vandaag is het verkeer in Calcutta nog steeds een chaos. Het is ontzettend druk op straat en er is ontzettend veel kabaal m.n. doordat iedere automobilist, brommer- of motorrijder voortdurend toetert. Soms word je gek van het geluid aan je oren. De bussen zitten afgeladen vol en dat is geen pretje met die temperaturen hier. Ik blijf me onderweg verbazen over de krottenwijken die vanuit de bus zichtbaar zijn. De armoede in veel wijken is schrijnend. De route die ik moet lopen vanaf de bus naar Shanti Dan lijkt ogenschijnlijk relaxed. Maar de armoede  in de wijken achter de doorgaande weg is dat allesbehalve. Desondanks blijven de mensen vriendelijk. Wat kunnen wij nog veel van ze leren!

Afgelopen maandag was de verkeerssituatie echter anders. De verkiezingsuitslag zou bekend worden. En dat schijnt hier vaak uit de hand te lopen, met veel agressie en geweld! Die ochtend bleven veel mensen thuis, was vrijwel geen busvervoer, maar waren wel veel politie en militairen op de been. Ik heb lang gewacht om een bus te krijgen nadat mijn werk in Shanti Dan was beëindigd.  De zusters hebben ons “verboden” om ’s middags te gaan werken. Dat advies heb ik maar opgevolgd. Zeker omdat de wijk Kaligat waar ik werk vaak het mikpunt is van rellen. In de omgeving van mijn guest-house bleef het echter rustig. Echter vandaag, 1 dag na de verkiezingsuitslag, brak vanavond de hel los. Auto’s met vlaggen en grote boxen erop reden door de wijken. Keiharde muziek, rotjes werden afgestoken en er werd gezongen en gedanst. Natuurlijk door de winnende partij BJP. Ik zat net, met een bord Chowmein Vedge, op het bankje van mijn lievelings-restaurantje op straat. En daar stopte zo’n auto voor mijn neus en gingen ze los. Ik heb nog nooit zo snel mijn bord leeggegeten (ha ha).

De komende dagen liggen, buiten mijn werk, mooie activiteiten in het verschiet waar het sponsorgeld aan besteed wordt. Maar dat lezen jullie in mijn volgende BLOG.  

Voor nu…...Lieve groetjes uit Calcutta,
Margriet