Missie volbracht

Lieve allemaal 

Inmiddels ben ik weer veilig thuis, met “een rugzak” vol mooie ervaringen.

Ik beloofde jullie nog om terug te komen op 2 goede doelen.

Het geld voor The Rainbow Children wordt deze keer niet besteed aan materiële dingen maar aan onderwijs, en wel Engelse les. De zuster heeft overleg met een docent Engels die bereid is om The Rainbows op jonge leeftijd Engelse les te geven. Uiteraard tegen (aangepaste) betaling. Alle financiële sponsoring die binnen komt zet de zuster opzij hiervoor. En onze bijdrage maakt het mogelijk om op te starten. Fantastisch, toch?

Deze Rainbow-straatkinderen krijgen bij de Loreto-zusters echt een tweede kans. Als mooi voorbeeld hiervan was de diploma-uitreiking van wel 40 Rainbow-kinderen uit diverse Rainbow-opvanghuizen in Calcutta. Fantastisch dat ik daarbij aanwezig kon en mocht zijn. Een diploma is niet voor al deze kinderen weggelegd maar deze meiden hebben met hun doorzettingsvermogen en motivatie laten zien dat het kan. Ze hebben een tweede kans gekregen en aangegrepen.

Ook alle sponsorgeld voor The Brick-Fields wordt besteed aan onderwijs. Het wordt gebruikt voor salariëring van de leerkrachten, schoolspullen en de lunch voor de kinderen. Er wordt immers niets door de overheid bekostigd. Ik heb de Brick-field schooltjes donderdag bezocht met een medewerker van Mary-Ward-Social-Centre. Er is ook nog een fotograaf met ons meegereisd die een film maakt over het werk van de NGO’s in Calcutta. We hebben een fantastische dag gehad! De schooltjes die we bezocht hebben liggen aan de grens van Bangladesh. Het zijn schooltjes in de buitenlucht, dicht bij de fabriekjes waar de ouders brikken handmatig maken en bakken. De leerkrachten die in deze schooltjes les geven zijn heel kindvriendelijk en gedreven. Ze verkiezen het werken met deze kinderen boven het werken in een reguliere basisschool. Fantastisch om te zien hoe ook de kinderen genoten. Ook hebben we een dokterspreekuur bezocht (in de buitenlucht) waar deze arme mensen die in The Brick Fields werken kosteloos terecht kunnen. Ook dit wordt bekostigd uit sponsorgeld. Het geld is ook hier uitermate goed terecht gekomen.

Last but not least………..

Wat heb ik in Calcutta genoten van de kleine en alledaagse dingen, die niet vanzelfsprekend zijn.

Dit was heel duidelijk merkbaar bij de vrouwen in Kalighat. De waardering om gezien en gehoord te worden uitte zich iedere dag in een knuffel, het strelen van je handen of haar, een kushandje, een kruisteken, een gebedje, een high-five etc. De ogen van zovelen spraken boekdelen, vertelden een verhaal zonder woorden. Taal is niet belangrijk, het gevoel telt.

Het zijn/waren mensen “van de straat”. De “armsten der armen” die van de regen in de drup terecht zijn gekomen. Die niet meer gewend waren om “menselijk” behandeld te worden. In Kalighat hebben ze weer liefde en genegenheid kunnen voelen óók al is deze plek voor hen vaak het “eindstation”. Maar “the way to heaven” wordt, als het zover is, liefdevol geaccepteerd.

Onlangs vertaalde de zuster een uitspraak van een vrouw in Kalighat die stervende was. Ze zei: Ik heb geleefd als een beest maar sterf als een engel. En dat is precies wat mr. Teresa voor ogen had toen ze dit huis oprichtte. Ze zei: Kalighat is a house where the dying must have a beautiful death. Ze vond dat een stervend persoon niet alleen op straat zou moeten sterven maar dat die persoon omringd moest worden met liefde en zorg. En die krijgen ze! Een bekende uitspraak van mr Teresa is:

Here are many in the world who are dying for a piece of bread, but there are many more dying for al little love.

Ook in Shanti-Dan heb ik de eenvoud van het leven gevoeld en gekoesterd. Geen ingewikkeldheden, geen gedoe, geen verwachtingen. Gewoon doen wat je hart je ingeeft. En dat is zoeken, iedere dag opnieuw. De meisjes zijn puur, en tot weinig of niets in staat. Daarom zijn  het de kleine dingen die het hem doen. Een lach op hun gezicht spreekt boekdelen en maakt je dag weer goed. Wat ga ik ze missen!

Afscheid nemen is altijd moeilijk, zeker van deze kwetsbare mensen. Maar ook de zusters en Massies hebben een speciaal plekje in mijn hart. Zelfs de enerverende, vieze, drukke, hete, stinkende en armoedige stad Calcutta ga ik missen. Ik las onlangs een spreuk die stof tot nadenken geeft, maar absoluut waarheid is:

You enter Kolkata crying, and you leave Kolkata crying.

Het was ontzettend fijn om iets te kunnen betekenen voor een ander. En het was ontzettend fijn om dit met jullie allemaal te delen.

Nogmaals heel veel dank hiervoor.

Liefs en hopelijk tot volgend jaar,

Margriet

p.s. van alle inkopen die ik heb gedaan, heb ik kwitanties. En uiteraard ook van de overboekingen naar de goede-doelen-acties. Als iemand ze wil inzien of nodig heeft voor de eigen administratie, hoor ik dat graag.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

*Sanghita van FOKE wil iedereen nog persoonlijk bedanken. Zie onderstaand bericht:

Dear Margriet and Friends

Greetings from Friends of Kolkata’s Elderly.

Thank you for your very kind donation of Euro 1000 for the running of the two old age homes. Every year Margriet Janssen visits Kolkata and kindly takes out time to visit both the homes. This year she did the same and had spent quality time with the members and staff.

We appreciate the way Margriet volunteers and cares for the homeless in the Missionaries of Charity homes. She also visits several other NGOs like us and shares the donations received by friends and supporters.  It inspires us to see the way the friends support her with the funds which she shares with us with much love and trust.

Presently we have 32 elderly members in the two old age homes, which serve as Community Centres educating   the local poor children and empowering the women with skill training etc.

Thank you once again for encouraging us.

Kindest Regards

Sanghita Mondal